გალაკტიონ ტაბიძე - ხიდი რიალტო მთის მდინარეზე

მან გადალანდა წყალში საყურე,

ლურჯი ზღვა იგრძნობს ტანს ზამბახეულს

და ეხლა სამი მოსამსახურე

შეუმშრალებენ ნებიერ სხეულს.

მეოთხე მხევალს მიმოაქვს ფრთხილად

სურნელებებით სავსე ფეშხუმი,

და ეხვევიან ფეხებს დაღლილად

თმების სინელე და აბრეშუმი.

მარჯვნივ, ჰაერში სასახლის კალთა

დაიფარება ლალების ძგერით

და აბინდდება ხიდი „რიალტო“,

მოჯადოებულ სარკეში ცქერით.

სიმაღლის შიშით ხიდი დანებდა

მას, რასაც ჰქვია ბედი, ზმანება,

რაც მას მოწყვეტით დააქანებდა

და სწრაფი იყო ეს დაქანება.

ის შეშლილივით დაეცა ქალთან,

როცა ლანდებით მოვიდა მთვარე

და კვლავ ამაღლდა ხიდი „რიალტო“,

და ძილს მიეცა ისევ მდინარე.