მიხა ხელაშვილი - ჩემო მნათობო

სიტყვა ფიქრია მღელვარე, ეს გული კალმის წვერია, 

ქაღალდზე შავი მელანი დამდნარი გულის წვენია. 

ამ გულის წვენით ნაწერი, ქალავ, ალერსი შენია, 

რაც ჩემს გულს ცეცხლად ედები, მეორ-მესამე წელია. 

გშორდები, ფიქრი მატულობს გულის, გონების მწველია, 

ბედკრულს არავინ დამითმობს, კარგის დათმობა ძნელია, 

ხო იცი, წუთისოფელი რამდენად ცუდის მქნელია.

აგრე ვგრძნობ, აგრე მგონია, ავ სიზმარ ამიხდებისა, 

ან შენ რამ დაგემართება, მგმობი გახდები ბედისა, 

ან მე გამრიყავს ჭალაზე ზოვი დაღისტნის მთებისა, 

ან კლდეზე გადავვარდები, ჯოგი დამესხმის მგლებისა.

ჩამამყვებიან ყორნები, ჩრდილი დამფარავს ფრთებისა, 

სალეკოს მონათოსდება, ნაძოძი ჩემი ძვლებისა 

ან ტყვია შამათამაშებს გამოსროლილი მტრებისა.

შენს ნაცვლად ცრემლებს დამაყრის ცელქი ჩანჩქერი მთებისა, 

რა მამა დამიღონდება, რა დედა ატირდებისა. 

შენ მაინც დამიტიროდი, ჩემებრ ტანჯულო ბედისა.

კლდის ფხაზე თეთრო ყვავილო, სანთელო ქარაფებისა, 

ჩემს გულში, ჩემო მნათობო, მჩაგვრელო ვარსკვლავებისა, 

მე ჩემს გეძახი, არ ვიცი, იქნება გახდე სხვებისა, 

მოსწამლე ჩემი სიცოცხლე, წუთები მოსვენებისა. 

მშვიდობით, მენაც მივდივარ, დრო არი გამგზავრებისა.