გურამ რჩეულიშვილი - ცოდვისთვის შობილს

იმ მიუწვდომელ მშვენიერებას

ბავშვი რომ ხედავს

ქალის სხეულში,

თავის პატარა გაურყვნელი წმინდა ხელებით

როცა დაბერილ თეთრ ძუძუებს

ვნებით უჭყლიტავს,

ვცდილობ მივაგნო,

როგორც ერთი წლის დაბადებიდან

მოურიდებლად თავის დედას გაუხსნის საკინძს

ვარდისფერი ძუძუსთავების დასაწაფებლად.

ისევე წმინდა,

ისევე დიდი,

არის სურვილი ჩემი.

მხოლოდ მორალი დაწესებული გარეშემო

მე შეურაცხმყოფს,

ტყუილ ბრალსა მდებს

და მეც ბრალდებულს

ცოდვისთვის შობილს,

გულის სიღრმეში

მიხარია ეს განაჩენი.

და სხვებთან ერთად

ნეტარ წამებს

შევურაცხყოფ

ენის გაკილვით,

ან იმ ბიბლიურ დაბალი

კაცის მიერ მოგონილ

მაღალ სიტყვებით:

"მე დავამდაბლე აი, ეს დიაცი

და ამ დიაცს დღეის შემდეგ

უწოდეთ ბოზი."

მე აქ ვმაღლდები პირუტყვული

უკუპროპორციით

და თავს ტაშს ვუკრავ,

რადგან არ ვგავარ ვნებააშლილ

ქალთაგან ნაცემ

იმ უძლურ სხეულს,

ვინც იცემა კაფეში ბოზთაგან,

რომ ნამთვრალევმა,

ღამენატეხმა,

დამდაბლება მათი ვერ შეძლო

და საოცარი ყველაფრის მხეთქი

ხმა ამომძახის გეენის ცეცხლივით:

შენ კაცი ხარ, დიდი კაცი, სანამ გიდგება,

და ნახევარი ადამიანი.