ფეხმძიმობა
ჩიტთა უქმეა. გუდამაყარში არ მუშაობენ, უქმობენ.
მთიული დედაკაცები ჩუმად გადმოიპარნენ მთაზე, გუდამაყრელების ადგილში დასხდნენ და დაიწყეს წინდების ქსოვა.
- ეგ რაღას ნიშნავს?
- ჩიტთა დღე როცა არის, უქმეს ინახავენ გუდამაყრელები, რომ ჩიტებმა ყანები არ გაუკენკონ.
- მთიულები რომ გადმოიპარნენ?
- ეგენი იმიტომ ჰქსოვენ გუდამაყრელების ადგილში წინდებს, რომ ნათქვამია: ვისიც დანა, იმის ნანაო.
- ვერ გავიგე?
- ვის ადგილშიც უქმე დღეს იმუშავებ იმას ეთვლება უქმის გატეხად.
- ესე იგი შენს წიგნში უნდა გაკენკონ ჩიტებმა ქანა, არა?
- ხო, თუ ვერ გაუგეს გუდამაყრელებმა.
- აბა წაიკითხე
...გუდამაყრელები ჩუმად წამოეპარნენ, გათოკეს და სოფელში წაიყვანეს მთიულები. მთელი დღე პური არ აჭამეს, არც წყალი დაალევინეს. საღამოს აადუღეს ფაფა, მთიული დედაკაცები გარეთ დააყენეს და ისე ჩაატარეს ჩიტთა ფაფაობა.
- გუდამაყრელო, რას აკეთებ? - ეძახის წინასწარ დარიგებული მშიერი მთიული გარედან.
- ჩიტთა ფაფასა! - გამოსძახის სახლიდან.
- მე კი არ მაჭმევა?
- გაჭმევ მრავალსა.
- ჩემი ჯამი სადა დგას?
- ზემო კერასა.
- მერე შიგნიდან გამოსძახის გუდამაყრელი:
- ჩიტნი ვის ყანასა ჰკენკენ?
მთიულს მეტი გზა აღარა აქვს და იძახის:
- მთიულებისასა.
- გუდამაყრელი გამოეგებება, მთიულს სახლში შეიყვანს და ფაფიან ჯამს დაუდგამს წინ.
- შენს წიგნში ახლა მწიფე ყანებია, თუ?
- არა, ჯერ ჯეჯილია.
- კარგი ყანა მოდის?
- გააჩნია ამინდს. თუ კარგი დრო დაუდგა და ჯაჯილი არ დასეტყვა, მე მგონი კარგი ყანა უნდა მოვიდეს.
- შენი წიგნების ყდებში ნადირი იცის?
- კი, ბევრი.
- დათვი არის?
- არის. იცი რა ლამაზი წიგნია? ხან ყვითელი ყდები აქვს, ხან თეთრი, ხან ათასნაირი ყვავილებით მოხატული. ზოგჯერ ცხვრის ფარები ხატია ზედ. ძოგჯერ კიდევ თეთრი ნისლები.
- შიგნით სულ ეგეთი მოთხრობები სწერია?
- ზოგჯერ ისეთ რამეს ვკითხულობ შიგ, თვეობით გაოგნებული დავდივარ, მეშინია მოთხრობებმა არ გამაგიჟონ.
- შენც ნუ წაიკითხავ.
- ეს ისეთი წიგნია, მანამ ცოცხალი ვარ, არც დაკეცვა შეიძლება და არც წაკითხვა-არწაკითხვაა არის ჩემი ნება.
- მაშ ვისი ნება არის?
- მოთხრობების. წამოდგება რომელიმე და ისეთი თვალებით მომაშტერდება, არ შემიძლია წაუკითხავი გავუშვა.
ყდიდან ყდამდე ამოვა და ჩავა მზე, ამოვა და ჩავა. დადიან, დაალაჯუნებენ მოთხრობები შიგნით...
- მე მეშინია, მართლა არ გავგიჟდე.
- მგონი უკვე...
- არა, ჯერ არა. იცი, ხშირად რას ვნატრობ?
- რას?
- მე რომ ისეთი დიდი ვიყვე... მართლა რომ ისე დიდი ვიყვე... ღმერთმა რომ თავის ძალა მომცეს, რას ვიზამ იცი?
- რას?
- ავიყვანდი და ხელისგულზე დავისვამდი მიწას.
- რატომ?!
- ამდენს რომ ბრუნავს, ერთი წამით დავასვენებდი.
