ფეხმძიმობა
თავი მეოთხე
ამას წინათ წილად მხვდა პატივი ამერიკელ ბიოგრაფთა უხუცესთან იდა ტაბელთან მესადილა. როცა ვთქვი, ასეთ და ასეთ წიგნსა ვწერ-მეთქი, საუბარი მნიშვნელოვან თემას - გარშემომყოფებთან შეგუების უნარს შეეხო.
ტაბელმა მიამბო: „ოუენ იანგის ბიოგრაფიაზე მუშაობისას ვესაუბრე კაცს, რომელთანაც იანგს ერთ კაბინეტში გაეტარებინა მთელი სამი წელი. მან მითხრა, არც ერთხელ არ გამიგონია, იანგს ვინმესთვის რამე პირდაპირ ებრძანებინოსო; მაგალითად, იანგი არასოდეს იტყოდა: „გააკეთეთ ესა და ეს“, ან „ნუ აკეთებთ ამასა და ამას“.
ის ჩვეულებრივ ასე მიმართავდა: „იფიქრეთ „ამაზე“ ან „თქვენის აზრით, ეს გამოდგება?“ ამგვარად, ის ყოველთვის უტოვებდა ადამიანს შესაძლებლობას, თვითონ შეესრულებინა სამუშაო; არასოდეს არ მიუთითებდა თანამშრომელს რა უნდა გაეკეთებინა და საშუალებას აძლევდა ესწავლა საკუთარ შეცდომებზე.
ასეთი გზა ნამდვილად უადვილებს ადამიანს დაშვებული შეცდომების გამოსწორებას, ასეთი მეთოდი ინდობს ადამიანის თავმოყვარეობას და უღვიძებს მას საკუთარი მნიშვნელობის გრძნობას, ადამიანს უღვიძებს არა პროტესტის, არამედ თანამშრომლობის სურვილს.
მაშ ასე, თუ გსურთ ზეგავლენა მოახდინოთ ადამიანზე ისე, რომ არ შეურაცხყოთ და არ გაანაწყენოთ იგი, მისდიეთ მეოთხე წესს:
ბრძანების ნაცვლად შეკითხვები დაუსვით თანამოსაუბრეს.
* * * * * * *
მთარგმნელი: ციალა კალმახელიძე
