ფეხმძიმობა
კაცი იყო, თავი ვერ გაიცნო.
როცა კაცი იძინებდა, თვითონ იღვიძებდა.
როცა კაცი იღვიძებდა, თვითონ იდგა.
როცა კაცი იდგა, თვითონ იჯდა,.
როცა კაცი იჯდა, თვითონ მიდიოდა.
როცა კაცი მიდიოდა, თვითონ მოდიოდა…
და მერე
როცა თვითონ ტიროდა, კაცი იცინოდა.
როცა თვითონ სიჩუმეს უსმენდა, კაცი ღიღინებდა.
როცა თვითონ სინათლისკენ მიილტვოდა, კაცი სიბნელეში შთანთქმას ლამობდა.
როცა თვითონ თავს სიმართლეს ეუბნებოდა, კაცი თავს იტყუებდა.
როცა თვითონ სინანულის განცდა ეუფლებოდა, კაცი გულს იქვავებდა…
და კვლავ
როცა თვითონ შინ იყო, მარტოდმარტო, კაცი ბრბოსთან ერთად აღმა–წაღმა დაეხეტებოდა.
როცა თვითონ შორ გზას ადგა, კაცი იქვე ახლომახლო დაბორიალობდა…
დაბოლოს, კაცი მოკვდა. თვითონ კი თავზე ადგა და დასცქეროდა მიცვალებულს, მაგრამ ვერ იცნო თავი, ოღონდ სადღაც ენახა მისი სახე.
