ფეხმძიმობა
ჩვენს სოფელში ერთი ჩვენი მოგვარე კაცი ცხოვრობდა. ადრე ამ კაცს ერთი მცირე კარ-მიდამო ჰქონდა ტყრუშული ღობით შემორაგული. ვენახი და ხეხილის ბაღი გაეშენებინა. ეზოს ერთ კუთხეში ჭა გაეთხარა, რომელშიც მუდამ ცივი და ანკარა წყალი ედგა. ეზოში შინაური ფრინველები და ცხოველები მრავლად დაუდიოდა, ხოლო ბომბორა ძაღლი ამ კარმიდამოს ერთგულად დარაჯობდა.
დილიდან, ეზოში მზის პირველი სხივი ჩამოვარდებოდა თუ არა, კაცი საქმეს შეუდგებოდა და საღამომდე მუხლჩაუხრელად შრომობდა.
ხოლო საღამოს, შრომისგან დაღლილ-დამაშვრალი კაცი და მისი ცოლ-შვილი კერიასთან მომყუდროვდებოდნენ და ტკბილად, ხმაშეწყობილად მღეროდნენ.
ღამღამობით კი, როცა ყველას მშვიდად ეძინა, კაცი შორეულ ვარსკვლავებს ესაუბრებოდა. იქვე, ახლოს, გალობდა შაშვი.
ერთი სიტყვით, ჩვენს მოგვარე კაცს, თავისი კარ-მიდამო ჭირადაც ჰყოფნიდა და ლხინადაც.
მაგრამ ერთხელ, ალბათ, ბედი კარს მოადგა, ამ კაცმა თავისი მამული ერთიანად გაყიდა; გაყიდა ვაზიც და ხეხილის ბაღიც; ჭის ცივი და ანკარა წყალიც და ხასხასა მოლიც ქოხის წინ, სადაც შინაური ცხოველები და ფრინველები დაუდიოდა; გაყიდა თავისი ერთგული ძაღლიც; გაყიდა ეზოს ღამის ცა მოსაუბრე ვარსკვლავებითურთ... და შაშვის გალობაც გაყიდა.
სამაგიეროდ, აღებული თანხით ნახევარი სოფელი მოივაჭრა. მაგრამ საოცარი ის იყო, რომ მისი პატარა მამულიც იმ ნახევარ სოფელში აღმოჩნდა.
სათემოდ ყველანი ვკიცხავდით ჩვენს მოგვარე კაცს, მაგრამ გულში გვშურდა მისი და შემთხვევა რომ მოგვცემოდა, ამგვარი პირობით უყოყმანოდ დავყიდიდით ჩვენ-ჩვენს მამულებს.
ერთი კი არის, ამ კაცს სიკვდილამდე ერთხელაც არ მოუნახულებია თავისი მამაპაპისეული ეზო-კარი, რადგან გაყიდა იგი...
და ერთხელაც აღარ აუხედავს ცისკენ ვარსკვლავებთან სასაუბროდ.
