ფეხმძიმობა
ცეცხლი, სეტყვაი, თოვლი მყინვარი, სული ნიავქარისაი, რომელნი ჰყოფენ სიტყვასა მისსა.
(ფს. 148.8.)
კაცი იყო, თავისი ნება ქარს მიაბარა.
ქარმა ბუმბულივით აიტაცა და მიწას გადმოახედა.
ნეტარებაში მყოფი სეტყვასავით დაამძიმა და ძირს დაანარცხა.
ქვევით კი ქვა დახვდა.
ხან ცეცხლით გამოაწრთო, ხან წყალს მიანდო. ხან ბეწვის ხიდზე გაატარა, ხან ფართო გზაზე დააბრკოლა.
ხან შეხვედრით გაახარა, ხან განშორებით დაამწუხრა.
ყველასგან მიტოვებული ნაგავში გარია.
უსამართლობის სიმწარე აგემა, სამართლიანობის სიტკბოებით აავსო.
შიშით შეაშინა, სიმშვიდით დაამშვიდა.
ოცნებით ვალში ჩააგდო, დღითიდღე შრომა-გარჯით გამოასყიდინა.
ციდვაში გარია, მერე სინანულის ცრემლით სული მოულბო და სიწმინდეს აზიარა.
სიმდიდრით სიძუნწე შეაძულა, სიღარიბით ხელგაშლილობა შეაყვარა.
სასოწარკვეთისაგან გათოშილი, სასოებით შემოსა და გაათბო.
ავი ვნებების წყლულები სიყვარულით მოუშუშა.
ურწმუნოებით დაცემული, რწმენით აღადგინა.
ბოლოს კი, გვალვისას, ღრუბლად აქცია და წვიმად მოიყვანა.
