დავით წერედიანი - ძველი სიმღერა

„კარგად იბრძოდნენ

ჩვენი ვაჟები,

ყველაზე უფრო -

გურმაჩ და ჭოხან“.

რა ჩემი საქებარია,

რასაც აქებენ სხვანი...

შემოვლე მთელი ქვეყანა,

მთელი სიგრძე და განი...

კლდის ბზარში ჩაკიდებულო

თვალთა ნათელო, ხალდე,

თავსასთუმალთან, ძილისპირს,

იარაღივით დამდე.

რისთვის იბრძოდნენ ვაჟები,

არ გადიოდნენ ბერას,

რისთვის კიდებდნენ ციხეზე

სისხლით შეღებილ პერანგს,

რად ბრიალებდა ქონგურზე

ალმოდებული ჩოხა,

რად მოკვდნენ ასგზის ათასჯერ

ჩემი გურმაჩ და ჭოხან...

- ისე შემყროდეს სიკვდილი,

მხარი ნუ მეგრძნოს ძმისა!

- მტრისგანამც გამომეჩოქოს

დასამარხავი მიწა!

ეგებ არც ისე ძნელია,

სულის უჟამო ხდამდე

უფსკრულზე დაკიდებული

ტყვიას ტყვიაში სვამდე,

ტკივილის ძაფსღა ემაგრო,

ბოლო ხავილის ეხოს,

არა ძალა და იმედი,

სასოწარკვეთა გეყოს...

ჩემს ხმაში ბზარად ჩამდგარი

მზის საგალობელს ერთვის:

„გაველ და გავხე, ვაჟებო,

ნურამც ყოფილა ჩემთვის“...

განა რა ბევრი მჭირდება,

ვგრძნობდე, თვისტომნი მყვანან,

ვიცოდე, მართლა ჩემია

ჩემი სახლი და ყანა,

ღელეს ვაბრუნო წისქვილი,

მთაში ვაძოვო ძროხა,

ისევ ვაჟებად დავზარდო

ჩემი გურმაჩ და ჭოხან...

...რაც გულში ჯავრი დაგროვდა,

ბნელში დაიწყებს ვარვარს.

ნუ რჯულზე მელაქარდები,

შენი მოყვასი არ ვარ.

მთაგაღმეთს დავიკარგები,

ქაშაგს ჩავიყრი ფუძეს,

ისლამურ მთვარეს ამოვჭრი

შენს ღალატიან გულზე.

ისე შემყროდეს სიკვდილი,

მხარი ნუ მეგრძნოს ძმისა,

მტრისგანამც გამომეჩოქოს

დასამარხავი მიწა...