|
საქართველოზე ფიქრებით იწვოდა შენი გენია, საქართველოზე ოცნებით ჭაღარა გამოგერია.
გულს უშუშებდი იარებს, საქართველზე სიმღერით ქვეყანა შემოიარე.
იავარქმნილი მტერთაგან და საწუთროზე სამდურავს ცას შესჩიოდი ერთავად.
მტერთაგან გადამწვარისა და ნაღვლიანი გუგუნი სიონის დიდი ზარისა.
დაე, ნუ გამიწყრებიან, შორს იყავ, მაგრამ ქართული სულაც არ დაგვიწყებია!..
სიმღერა სამი ქვეყნისა და ზვირთთა აგუგუნება ვოლგის, არაგვის, დნეპრისა.
თუნდ ვკითხოთ შოთას სტრიქონებს, საქართველოში დაგკარგეთ, უკრაინაში გიპოვეს.
ქართული ლექსის არწივად, იქნებ ეგ ძვლები დაღლილი ნატრულობს მშობელ მთაწმინდას.
ზედაზნის გრილი ნიავი, მახობლის ტკბილი სურნელი, არაგვი არაგვიანი...
მუდამაც ერთად ვიქნებით დღეს ლეკებს მოუტაციათ, შენი მგზნებარე წიგნები.
ახლოს არის თუ შორს არის, ყველას უნდიხარ, ყველას შურს რომ მოგიტაცონ მგოსანი.
რუსული სიტყვის ტრფიალო, კაცო, სიმღერად ქცეულო კაცო, ცრემლნაღვერდლიანო.
ვით ვლეწდეთ გულის კალოსა დაგვლოცე ახალუხალნი, არც მოხუცთ აწყენთ დალოცვა!.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















