გრიგოლ რობაქიძე - მშობელი მიწის მიმართ

მიდამო მკვდარი, გარუჯული ლანდების კუთხე.

ძველი საჯვარე, სურნელება დამჭკნარი დაფნის.

სამარის სევდა, მოდუნება მლაშე და წუთხე.

ობოლ ხატის წინ აცრემლილი სანთელი თაფლის.

* * * * * * *

დათუთქულ ლოცვას ძლის იკავებს ობობას ქსელი.

ღამურას შრიალს მოაქვს ჩუმად დუმილი მწირის.

ვხედავ კრეტსაბმელს: ლოკოკინა მიღოღავს სველი

და მეც ვით იგი გამომძვრალი ქურქიდან მცირე

მ ო ვ თ ქ ვ ა მ  დ ა  ვ ტ ი რ ი:

საჯავრის დუმილს ერთხელაც არის გასერავს დანა

მიმასვენებენ მის კედლებში გასუდრულ ცხედარს.

დავენანები ყველას, უფრო ლაშარსა მხედარს

და დამადნება ტკბილი ხმებით მე „სუთა-თანა“.

* * * * * * *

გადმოვარდება სარკმლიდან მზის სხივი მკვდარი -

გაციებულ შუბლს დაეცემა მწარედ და ცივად.

სადღაც შორს ქარი გაფითრდება, ისედაც მხდარი -

ობოლი ცრემლი გაურჩება წამწამზე მძივად.

* * * * * * *

შენც იცი მხოლოდ

მშობელო მიწავ: თუ რისთვის ვენთე.

უკანასკნელი

მიიღე ჩემგან სიცოცხლის ღვენთი:

ჩუმი და უთქვი -

და შესვი სუნთქვით.