|
ვინ დაითვალოს იმედები ჩვენ რომ დავკარგეთ; ბევრი ვარსკვლავი ალბათ დაჰქრა ჩვენ ხეტიალში: და დატვირთული იძირება გემი ფოლადის. მივდივართ ისევ: დაიცვითა, ოქროს სამოსი: ძმებო, ანდერძი, ვგონებ, არ დარჩეს, და საფლავებიც ვერვინ მონახოს! მართლა ჩქარი და დაუნდობელი: ზრიალი მიწის არ შეჩერდება, და გამხმარ ზურგზე ეგების შერჩეს პირამიდები და სფინქსის თავი. ვის ააკივლებს მცირე ამბავი? ყველა ვადები დაილევიან; ჯვარზე გაკრული; დაობებული დასცვივა ფერფლათ სხეული მჩატე, დაბერებული. არ ინახება დაკარგული კუბო თამარის; და მახჰოლებით გადასერილ გელათის კედლებს დარაჯად უდგას იმერეთი გადაცვეთილი, გადაკეტილი სურამის ქედით. ეგებ არა ღირს გაგრძელება ამ მცირე ამბის; ეგებ ტირილიც გადაგვარდეს, და დარჩენ ობლად; ჩვენი ცრემლები, სისხლიანი, ჩვენი ძარღვები... |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















