კოლაუ ნადირაძე - პატრიოტული მესსა

ვინ დაითვალოს იმედები ჩვენ რომ დავკარგეთ;

ბევრი ვარსკვლავი ალბათ დაჰქრა ჩვენ ხეტიალში:

და დატვირთული იძირება გემი ფოლადის.

მივდივართ ისევ: დაიცვითა, ოქროს სამოსი:

ძმებო, ანდერძი, ვგონებ, არ დარჩეს,

და საფლავებიც ვერვინ მონახოს!

მართლა ჩქარი და დაუნდობელი:

ზრიალი მიწის არ შეჩერდება,

და გამხმარ ზურგზე ეგების შერჩეს

პირამიდები და სფინქსის თავი.

ვის ააკივლებს მცირე ამბავი?

ყველა ვადები დაილევიან;

ჯვარზე გაკრული; დაობებული

დასცვივა ფერფლათ სხეული მჩატე, დაბერებული.

არ ინახება დაკარგული კუბო თამარის;

და მახჰოლებით გადასერილ გელათის კედლებს

დარაჯად უდგას იმერეთი გადაცვეთილი,

გადაკეტილი სურამის ქედით.

ეგებ არა ღირს გაგრძელება ამ მცირე ამბის;

ეგებ ტირილიც გადაგვარდეს, და დარჩენ ობლად;

ჩვენი ცრემლები, სისხლიანი, ჩვენი ძარღვები...