ირაკლი აბაშიძე - ბევრი ამქვეყნად ერთ თბილ დღეს ნატრობს

ბევრი ამქვეყნად ერთ თბილ დღეს ნატრობს.

ბევრს თოვლიც არ წვავს, გულით რომ სურდეს.

მე კი სხვა მიწის რა უნდა მშურდეს

სამშობლო ჩემო, შენს შვილს და პატრონს.

ცხელ ინდოეთის ვიყავ სტუმარი,

სულით შევეწყვე, გულით გავენდე,

მიწას არ ჰქონდა რამ საწუნარი

ოკეანიდან ოკეანემდე.

რის დაწუნება, რა დაწუნება

ისიც შენგვარად არის ზღაპარი.

მაგრამ შენ არ ხარ მარტო ბუნება,

მაგრამ შენ არ ხარ მარტო მთა-ბარი.

სუნთქვა ხარ, სუნთქვა, გულის ფანცქალი,

ლხინის აფრენა, ჭირის მოთმენა,

მაგრამ მცირე ხარ, შენ გენაცვალე,

სულ პატარა ხარ, გულისოდენა.

არ გასწვდომიხარ მერიდიანებს,

ამ დედამიწის სიგრძე-განედებს,

შენი ფოთოლი არ მიფრიალებს.

ოკეანიდან ოკეანემდე.

მაგრამ შენს სვე-ბედს განა დაძრახავს,

შენი მგოსანი, შენი პოეტი?!

იყავ, რაცა ხარ! იყავ, რაცა ხარ...

დაგვილოცნია ეს ინდოეთი.