რეზო ამაშუკელი - მამულში ნისლი დგას...

ტყეს შემოდგომა რთავს

ტყე წითელ ფერში იწვის...

- ალბათ მოვიკლავ თავს,

მაქვს ამის დიდი იჭვი!

ყვითლად დაჟანგულ მთებს

თანდათან ძარცვავს ქარი,

უკვე ბეჭებზე მდებს -

განცდა

სიბერის, მწარის.

ამდენ მახინჯს და ყრუს,

ამდენ

ქობულოვ ბახჩოს,

მე რა მოვკითხო რუსს,

როცა ეს თვითონ მახრჩობს?!

ვჭვრეტ ჩასაფრებულ ღლავს,

რომ ჩემი სისხლით გაძღეს,

შემოუღრინეს, კვლავ,

ჯავახეთსა და სამცხეს!...

კაცი ამცდარი გზას,

არ ვიცი,

რატომ აქეს?!

მასაც მიართვეს ბზა,

ვით

ლეღვზე ამძვრალ ზაქეს!..

მამულში ნისლი დგას,

შურის,

ღვარძლის და მტრობის,

- რა უსათუდოდ ჰგავს

დასაწყისს

სისხლით თრობის!

ვწერ გულის სისხლით ლექსს,

ხელში ჩამემსხვრა ბროლი...

- ითმენს ღვარძლსა და ლექსს,

მიმტევებელი ყოვლის!

რამოდენიმე ბოზს

სუნი აუდის ყროლის...

კვლავ

აქეზებენ ბრბოს,

შავი ტალახის სროლით!

ნუთუ

ჯერარს და ხამს,

თმენა

ბანჯგვლიან ჩლიქის?!

როს ამზადებენ შხამს,

ოკეანეთა იქით?!

მამულში გველი წევს,

სისინებს,

რადგან გასდის...

ლოცვით ავიდეთ ხევს,

სანთლით ჯვრითა და ხატით!

და ვეამბროთ სნოს,

ქართველთა მოძღვრის მიწას!

ცამ მოციქულად ცნაო,

ცოცხალ წმინდანად იქცა!

მოგვცეს გაძლების შნო,

ვინც ნაზარეველს ვფიცავთ,

და თაყავანი ვცეთ სნოს,

როგორც ბეთლემის მიწას!

...მამულში ნისლი დგას,

შურის,

ღვარძლის და მტრობის...

რაც უსათუოდ ჰგავს

დასაწყისს

სისხლით თრობის!

პოეზიის გვერდი   • • •     • • •   რეზო ამაშუკელის პოეზია