იოსებ ნონეშვილი - დილა მშვიდობისა

დილა მშვიდობის, ტკბილი თქმულება, 

ყურს ჩაესმოდა ჩვენს დიდ წინაპრებს. 

დღე მუდამ მახვილ მომართულებმა, 

მშვიდობის დილა ბევრჯერ ინატრეს.

ბევრჯერ ბრძოლაში მუხლმოღლილ მებრძოლს, 

თავზე რომ ედგა სიკვდილის ჩრდილი, 

მონატრებია სახლი და ეზო, 

მონატრებია პატარა შვილი.

მაგრამ ორივეს საფლავის ბინდი 

ეფინებოდა მტარვალთა დაშნით, -

ის იქ ხმალდახმალ ებრძოდა სიკვდილს, 

იქ დედის მკერდზე კვდებოდა ბავშვი.

დილა მშვიდობის, - ისევ და ისევ 

ყურს ჩაესმოდათ ჩვენს დიდ წინაპრებს. 

დღეღამ წითლად რომ ღებავდნენ ისრებს, 

მშვიდობის დილა ბევრჯერ ინატრეს.

მაგრამ უომო დღეებშიც, როცა 

ხმალ-ამართულნი მტერს არ ზარავდნენ, 

როცა საყდრებში ეყუდა დროშა 

და კარიბჭეზე ფარ-მუზარადი,

არ ასვენებდათ ყინვა და თოვლი, 

თვალებიც ცრემლით ჰქონდათ ნაბანი, 

შიმშილის აჩრდილს ებრძოდნენ თრთოლვით 

ღონე მიხდილი მამა-პაპანი.

და დღეს დიდებით შემობურვილი, 

რომ აღსდგა მათი შრომა და ღვაწლი, 

არ დამაყენებს ერთი სურვილი 

მათი მოდგმიდან ფრთაგაშლილ ყმაწვილს,

მინდა მივიდე ნათელი გრძნობით 

და მათ საფლავებს ჩავძახო ფრთხილად 

დილა მშვიდობის, დილა მშვიდობის, 

გათენებულა მშვიდობის დილა!