ფეხმძიმობა
|
1. ბრძოლის მეორე დღე
მოველ კრწანისზე. მტკვრისა ნაპირზე ჩუმად ჩამოვჯექ ფიქრში გართული, და ჩემს წინ, ველად, ბრძოლის საყვირზე ისევ დაიძრა ჯარი ქართული.
და ფარზე შუბმა ელვა გაკვესა, მაგრამ გაფანტა აჩრდილი ქარმა და წეროების გაისმა კვნესა.
ო, მოიგონე დღე ნისლიანი, შენ კვლავ მოისმენ ტყვიების სისინს, კვლავ მოგესმება ჯავშნის ზრიალი.
აფრინდა მძიმედ ფშანიდან ყანჩა, ნისლმა სერები ჩამოაბნელა, ნისლმა დანისლა დროშების ფარჩა.
როგორც გოდება წეროთა კვნესა - სამასი ხმალი გაშიშვლდა თეთრად, სამასი ელვა დაეცა ველსა.
ქარით გაწვენილ ყვავილებს ამ დროს, კრწანისის ველზე ცხენი დაჰქროდა და დაეძებდა ჭიხვინით პატრონს.
სისხლის წვეთები ეკიდნენ მაშინ. მგლები ღმუოდნენ მდუმარ ველებზე და წეროები ტიროდნენ ცაში.
2. სამას არაგველს
სამასჯერ მინდა მიწას ვემთხვიო, სამასჯერ მუხლი მოვხარო მინდა, აქ, სადაც სისხლი თქვენ დაანთხიეთ, აქ, სადაც შეწყდა სულისთქმა წმინდა.
გაცოფებული მძვინვარებს ველზე, - ეგ თქვენ ყიჟინით, ხმალამოწვდილნი, შემუსვრად მიდიხართ მტრებზე, და კვლავ მიღელავს ბალახზე, ქვებზე თქვენი ხმლების და შუბების ჩრდილი.
რომ მზე სხივებით მიდამოს ჰფენდეს და თქვენი სისხლის წვეთი ყოველი ამოყვავილდეს და ასურნელდეს.
კვლავ მომესმება აურზაური: თქვენი შეტევის ხმა რისხვიანი და თქვენთა ხმალთა ჩეხვის ხმაური.
ბედაურების ველად ქროლება, შუბი ტარამდე მკერდში გაყრილი ჯავშანთ ჯახანი და შებრძოლება.
დღეს უდარდელად ჰყვავის ბუნება. მხოლოდ ამ ველზესისხლი არ შრება, და თქვენზე ფიქრი არ იკურნება. არ იკურნება განუკურნელი გულში ჭრილობა და თაკარება!...
სამასჯერ მუხლი მოვხარო მინდა აქ, სადაც სისხლი თქვენ დაანთხიეთ, აქ, სადაც შეწყდა სულისთქმა წმინდა.
3. შავნაბადაზე
შავნაბადიდან მტკვრისა ნაპირებს გადაუქროლებს ქარი. ის თითქოს ამბის თხრობას აპირებს, ჩემს წინ შედგება წამით.
ყურთან იწივლებს შუბი. ძირს დავემხობი, მიწას დავკოცნი, შუბმა განგმიროს შუბლი!
ბორგავს სისხლი და ცეცხლი, მკერდგადაფხრეწილ ხანების წელზე ბრწყინავს სპარსული ვერცხლი.
ვით ნაპერწკალი ღამით. შორით გაელავს ხოროსნის ხმალი მორწყული სისხლის ნამით.
და ხმა მოაღწევს ცუდი, საბედისწერო წუთი დადგება, მსხვერპლის გაღების წუთი.
ქარი ბალახებს ჩეჩავს. სიკვდილის ფიცს ვდებ და სამი თითით მშობლიურ მიწას შევჭამ!
4. მოკლული არაგველის სიტყვა
როდესაც კრწანისს ნაომარს, ნაჯეგს მზე გაუნათებს ნაპირს, - მკვდრეთით აღვდგები და ისევ დავჭექ ჩვენი დიდების საყვირს.
გავეშურები მცხეთას, სადაც ერეკლეს კაეშნიანი სდარაჯობს ქართლის დედა.
ჩვენო ტანჯულო დედავ, გადამაფარე ეგ შენი კალთა - მე ამის თხოვნას ვბედავ.
შენი დაეცა შვილი, მე მათთან ერთად შენ რძე შემასვი, ნანა მიმღერე ტკბილი.
სხვაგან და სულ სხვა დროში: დიდი თამარის ბრძანების ხმაზე ჩვენ მივდიოდით ომში. ის, ფეხშიშველი, ეკლიან გზაზე წინ მიგვიძღოდა დროშით...
კიდევ მოგაპყრო თვალი. არ ინაცრება ეს ჩემი გული და არ ჟანგდება ხმალი.
სულს ნეტარებას ჰგვრიდა. მე არასოდეს შემირცხვენია შენი სახელი წმინდა.
გულში რომ შვება გაჩნდეს. ვერ ნახავ, თუნდაც ჭრილობა ერთი ზურგში დარტყმული მაჩნდეს.
შენთან მოვბედე მცხეთას. ისევ გვინათებს ეგ შენი სახე, ჩვენო უკვდავო დედავ.
მზე გაუნათებს ნაპირს, - ისევ აღვდგები და ისევ დავჭექ ჩვენი დიდების საყვირს! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • კოლაუ ნადირაძის პოეზია |
