თედო ბექიშვილი - ვაი, შენ, ჩემო საქვეყნოდ...

ვაი, შენ, ჩემო საქვეყნოდ

მოყივნებულო სახელო, 

ვაი, შენ, გულში უთქმელად 

ჩაგუბებულო ნაღველო...

ვინა ხარ, ვისი გორისა

ხმამაღლა ვეღარ გამხელავ!

რა წყევლა წამომეწია,

რა ცოდვა მქონდა ამხელა.

ვაი, თქვენ, მამა-პაპათა

ჩამოქცეულო ტაძრებო, 

ვაი, თქვენ, დიდი რუსთველის

შეუსმინარო აზრებო.

მიმოვიხედავ, სადა ხართ, 

სადღაც თავისთვის არსებობთ!

ყველა თავისას გაჰკივის, 

არავინ ამბობს, საშენოს. 

არსად ჭიატი სინათლის - 

ღამის წყვდიადი გარშემო. 

მტერმა ვერ შესძლო, ისევე 

ჩვენ უნდა გადაგაშენოთ!