|
("ვაზი ამომეძირკვოს, თუ გიღალატო“- ძველების ფიცი)
სურდათ ჩაექროთ თვალში ნათელი, ტანჯვის ბეჭედი კოჟრებად მაზის. ვისაც მოსპობა სურდა ქართველის, უწინ ლამობდა მოსპობას ვაზის.
ტკბილი სიზმარი სვანის თუ ლაზის. კაცს ვერ ნახავდი თვალებგახელილს, რომ არ ეკითხა ამბავი ვაზის.
მაგრამ ვერასდროს გამატიალეს. საქართველოში არ უცხოვრია, ჩემზე უკეთეს მემატიანეს.
საუკუნეთა არის ფურცელი. ჩემთვის რამდენჯერ მზე დამსხვრეულა, რამდენ ხმალსა და ალს გავუძელი.
ვარდის ფურცელმა, იამ თუ ხვითომ. მე ჭირნახული ვარ საქართველო და საქართველო ვაზია თვითონ.
თუ ყველაფერი გადუტანია. ეს იმიტომ, რომ ვერ ამომფესვეს, რომ საქართველო ვაზიანია.
ისევ შევტრფი და შევხარი იმ ცას, რომლის ქვეშ კვლავ დგას ქართველი კაცი და შვილთან ერთად ვაზის მზეს ჰფიცავს.
კვლავ ლაღობს ჩემი მშობელი მხარე. შენ კი, შაჰ-აბაზ, თუმც გადამჭერი, ვერ ამომძირკვე, ვერ ამომთხარე.
- "ო, ერთი ლერწიც არ დარჩეს,არა!" რომ საქართველო, - დიდი ვენახი, არ იქცეოდა ნავენახარად.
და საქართველომ კვლავ იგრძნო შვება. ის იყო ვაზით შეკრული ტივი, რაც არასოდეს არ დაიშლება.
სურს ჩამიკოცნოს მიწაში ძირი. დღეს კაცის ზრუნვით გული მევსება და სიხარულის ცრემლებით ვტირი.
სულაც არა ვარ ბედის მგმობარი. ჩემი ნაწურით ვერვინ დალიოს, ჩემი სამშობლოს შესანდობარი. |
















