ბერდია ბერიაშვილი - ღია ჭრილობა

ქართულო მიწავ, რამდენი გახსოვს:

ხმალი, ხანჯალი თუ თოფის ლულა.

შენს შუბლნათელ მთებს, შენს გაშლილ ახოს

თვალი მარადის რომ მიელულა...

კაცივით ბევრჯერ დაგიჭრეს მკერდი,

მაგრამ ერთხელ არ დაგიკვნესია.

მიკვრის, შენს ამბავს ლექსად რად სწერდნენ,

შენი ცხოვრება თვითონ ლექსია.

შენი ცხოვრება ვიცი რაც არი,

ხან ცეცხლია და ხანაც ნაცარი.

შენ გულში უხვად გქონდა ღადარი

და ფენიქსისებრ ხარ დღეს აღმდგარი.

ვარდის ფურცლებით გიხვევდით გზნებით:

ყველა ჭრილობას, ყველა ნატყვიარს

და მოგირჩინეთ... თუმც ჭრილობები,

ნაიარევად მკერდზე გატყვია.

შენ ბევრზე ბევრი იარა დაგრჩა,

გაწუხებს ბევრი ჭრილობა ღია.

ერთს ჰქვია ტატო, მეორეს - ვაჟა,

გალაკტიონი და გოგლა ჰქვია.

და ყველა ახსოვთ ამ მთებს, ამ სერებს,

ამ სავსე მინდვრებს, - ოქროს ძნებიანს.

ეგ ჭრილობები თავს მეც მახსენებს,

უამტკივილოდ ნუმც მძინებია!