იოსებ ნონეშვილი - ღმერთი და ხელები

მაღალ ტახტრევანზე იჯდა მამაღმერთი,

თეთრი ღრუბლები ეწყო ბალიშებად,

მყინვარი შანდლად ედგა,

შიგ მზე სანთლად ენთო

და ხალხს ელვის კვერთხით სურვილს ანიშნებდა.

წყალობა უფლისა თურმე ყველას მისწვდა,

მიწის ყველა მკვიდრი თავისთან შეჰყარა,

გაშლილ ხელისგულზე ედო დედამიწა,

რომ კაცთა მოდგმისთვის გაეყო ქვეყანა.

მის წინ რიგში იდგენენ ზანგნი თუ არაბნი,

ფრანგნი თუ… ვინ მოსთვლის ღვთის ნებას მინდობილთ.

ზოგს ველი არგუნა, ზოგს მთების ქარაფი,

ზოგს ცხელი უდაბნო, ზოგს ვრცელი მინდორი,

ზოგს მთა მოუწია, ზოგს მთის კალთები.

უფლის განაჩენი არ იყო სადაო.

მხოლოდ ამ გრძელ რიგში არ ჩანდნენ ქართველნი,

რიგი და ქართველი? საიდან სადაო.

და როცა პირწმინდად დარიგდა მთა ბარი,

გოჯიც კი მიწისა არ დარჩა უბრალოდ,

უეცრად ჩვენები, სად იყვნენ სად არა,

წარუდგნენ და ჰკითხეს:

ჩვენ რა ვქნათ უფალო?

მიწის ამზომველნი სულს ძლივსღა ღაფავდნენ,

ფრიად დამაშვრალი ჩანდა თვით მეუფეც,

განცვიფრდა:

ვინა ხართ, სადა ხართ აქამდე?

მთელი დედამიწა გავყავი მე უკვე…

ქართველნი გახლავართ,

გავშალეთ ნაბდები…

შენი სადღეგრძელო თასებით დავცალეთ,

რიგს ლხინი ვარჩიეთ, გაქეთ და გადიდეთ

და დაგვაგვიანდა ჰე ღმერთო მოწყალევ…

დავლოცეთ შენს მიერ შექმნილი სამყარო,

მეუფევ მაღალო!

და რადგან ეს მიწა ყველას გაუყავი,

ცუდი თუ კარგი კუთხე გაეცი მთლიანად.

რა უყოთ, ნუ სწუხარ, შენ კარგად იყავი,

ოღონდ დაგვიცალე ეს ერთი ფიალა!

...ალპებად,

ანდებად,

თუ კავკასიონის მთებად,

აიწიენ წარბები შეკრული…

სად დაგაბინაოთ? - არ არის იოლი,

ასეთი ლამაზნი.

მამაცნი

ერთგულნი…

სულ ყველა გავეცი, ბილიკიც, ჭიუხვიც,

მარტო დავიტოვე პატარა წალკოტი,

იქ კალთა დავბერტყე სიტურფის, სიუხვის,

საჩემოდ სამოთხის ხეხილით ვამკობდი,

მე ჩემთვის მინდოდა მზიური ქედები

და რადგან მიწის სხვა ნამცეციც არ არის,

ზეცაში ვიცხოვრებ…

ხოლო ეს ედემი -

თქვენთვის დამითმია.

დე, იყოს ალალი!

და ასე წაბრძანდა ღმერთი ცათა შინა,

და ჩვენ დაგვიტოვა ღვთიური მთა-ბარი,

მიტომ საქართველოს რა არ გააჩნია

ქუხს მისი სიტურფის,

სიუხვის ამბავი…