დუტუ მეგრელი - ნიკოლოზ ბარათაშვილს

როდესაც ერი, თვისს აწმყოთი გამწარებული,

იგლოვდა წარსულს გულდამწვარი, შეწუხებული,

და ვით ცხვრის ფარა, უპატრონოდ მიტოვებული,

ეჩეხებოდა კლდესა და ღრეს, გზადაბნეული,

მამულის შვილნი კი "ლოთებო ნეტავი ჩვენა",

გაიძახოდნენ, "მოგვეცაო დღეს შვება-ლხენა"

და არ ნაღვლობდენ არც სამშობლოს აოხრებულსა,

არც ერს მწუხარეს, ცხარის ცრემლით ატირებულსა, -

მაშინ გაისმა შენი მწარე კვნესა-ტირილი,

გრძნობით აღვსილი, ნაღვლიანი ოხვრა-ჩივილი!

შენ დასტიროდი "ბედსა ქართლისას",

გულგატეხილის მეფის რჩეულსა:

შენ დასტიროდი "ტაძარსა წმინდას,

უდაბნოდ მდგარსა, გაუქმებულსა",

შენ დასტიროდი "ცხოვრებას ფუჭსა",

"ამაოებას წუთისსოფლისას",

"სუმბულს, მოკლებულს სამშობლოს გულსა",

და "მარტოობას, სულის ობლისას!"