ლიდია მეგრელიძე - გაზაფხული სოფლად

თუთას დაუსხამს კვირტები,

ჩქარა ფოთლებსაც გაშლის,

ალუჩა აყვავებულა,

აკოკრებულა ვაშლი.

ატმის ყვავილის მტევნები

გადმოკიდულან ქინდრად,

ბაიას ოქროს თვალები

ამოუქარგავს მინდვრად.

იებს გულები ნაზამთრი

გადაუშლიათ შვებით,

ენძელა, კენტად ნაზარდი,

მზეზე კეკლუცობს ქებით.

რამდენი გაზაფხულია,

რამდენ ასეულ წლების...

ახლა სხვა სიხარულია,

ცხოვრების განახლების.

მზე დაკაშკაშებს გარემოს,

გვატკბობს პირნაზი მთვარე,

ვიშ, რა კარგი ხარ, სოფელო,

მიწის დოვლათის მხარევ!