ლიდია მეგრელიძე - ია

აი, შეხე, ბუჩქის ძირას

იღიმება ია...

ეშხით მწვავს და

სუნით მათრობს,

ტურფა, ლამაზია!

გაზაფხულის მახარობელს

გული გაუღია, 

თვისკენ იწვევს ხმატკბილ სტუმრებს,

ქება გაუგია.

სიო დარდით გარს ევლება

თვალნაბია ლამაზს,

ხან ჩამალავს მწვანე მოლში,

ხან ცრემლებით ნამავს.

იცით რატომ? სიო ხედავს

მოსწყვეტენ და მორჩა...

სიო ნაპრალს მოეფარა,

ია აღარ მოჩანს.