|
აი, შეხე, ბუჩქის ძირას იღიმება ია... ეშხით მწვავს და სუნით მათრობს, ტურფა, ლამაზია!
გული გაუღია, თვისკენ იწვევს ხმატკბილ სტუმრებს, ქება გაუგია.
თვალნაბია ლამაზს, ხან ჩამალავს მწვანე მოლში, ხან ცრემლებით ნამავს.
მოსწყვეტენ და მორჩა... სიო ნაპრალს მოეფარა, ია აღარ მოჩანს. |
















