|
სიყრმის მოგონებებს ჭირხლი შეერია... დროის შემოდგომას ვუმზერ დაზაფრული... - გული სიჭაბუკეს რად ვერ შეელია?... ჩემი სარკმლის მიღმა მღერის გაზაფხული...
ისევ მომატარეს ფეხით კიდით-კიდე.. ფიქრის ქარავნების მომსდევს არილები... - უკვირთ... - კვლავ ბავშვივით, რატომ გავეკიდე...
მზერით მივეფერე ფერით ნაირგულებს... ნატვრები ავკინძე სურვილების ქარში... მძივად შევაბნიე წელთა თაიგულებს...
ვერც მე დავიკვეხნი თავის დამეტებით... სადღაც იმედების ზაფხულს, რომ ელიან... სადღაც, ამ იმედებს ათოვს გამეტებით...
დროის შემოდგომას ვუმზერ დაზაფრული... - გული სიჭაბუკეს, რად ვერ შეელია?.. ჩემი სარკმლის მიღმა მღერის გაზაფხული!.. |
















