ბერდია ბერიაშვილი - ტირილი გაზაფხულზე

დათვრა, განრისხდა გაზაფხულის ცა,

შემოიხია ტანზე აპრილი.

წარბნი შეჰყარა, წამს რისხვად იქცა

და ჩაუმტვრია კაკალს თავ-პირი.

და დგას კაკლის ხე, - გაოგნებული,

დგას და... ზეცის მუშტს, - მეხს მწარედ სწყევლის.

გვიან ცაც ნანობს, ულბება გული,

ლოთივით წვიმად ჩამოსდის ცრემლი.

ხე დგას, - ნაგვემი და მგლოვიარე,

ცის და... საკუთარ ცრემლებით სველი.

ეჰ, მზე მოურჩენს მას ამ იარებს,

მას ისევ მწვანე ფოთლები ელის

და კვლავ ერქმევა, - ხე - მსხმოიარე.

კაცს კი... კაცს, ერთხელ სიტყვით დასეტყვილს,

ცრემლი რას უზამს, ცრემლი რას ეტყვის?!

ვერც მზე უშველის, რადგანაც, ძმებო,

ხე კი არ არის, კაცი - კაცია!

ისიც ვთქვათ: - მეხი დიდ ხეებს ეძებს,

პატარა ხეებს გაზრდას აცლიან.