ნიკო რაზიკაშვილი - ზამთარი მთაში

ცივა და ჰყინავს... ხანა ჰთოვს,

ჰტუსავს... მზე მობუზულაო,

მთა-ბარი, ტყე და მინდორი

სულ თოვლით დაფარულაო.

წყარო ყინულის სვეტებად

კლდეებზე დაკიდულაო,

ბანის და საბძლის პირები

კირჩხლებით მოზიკულაო.

მთები მოჰჩანან ცაშივე,

ჩამოსვლა არა ჰსურიათ,

და თეთრ ნაბდებზედ თეთრივე

ქუდები დაუხურიათ.

ხან-და-ხან მხოლოდ ნაბდისას

კალთებს თუ დაიბღერტავენ,

და მეხის ტეხასავითა,

სიმღერას გაიბედავენ, -

როცა მათს წვერზედ ქარები

გიჟივით თოვლსა ჰხვეტავენ

და ზვავნი ჭექა-ქუხილით

ხევ-ხუვებს გამოჰლეწავენ, -

ზოგი ბუჭულა დამდგარა,

კუკნს აღარ არაკუნებსა,

ზოგი კი ისევ ითრება

ზანტად პირს ახახუნებსა,

სანამდის ალმასის ტახტზედ

მთვარე არ დააძინებსა.

გაწვრილებული მდინარე

ყინულში მძლივსღა მოჰჩანსა,

და მელა გაე-გამოსა

ბროლის ხიდებზე ჰროკავსა.