ნიკოლოზ ფაიქრიძე - მამას

მამაჩემის იერით,

მამაჩემის სახით,

კაი კაცის კაცობა,

შუბლზე ძარღვად დამდის...

ჩემს მაჯებში ჩქეფს და

ვგრძნობ ძარღვებში ტოკავს,

ადათი და წესი -

მამაჩემს რომ მოჰგავს...

მის ნაჯაფარ ხელზე,

ფესვს იმაგრებს ყანა,

და მეც ბედნიერი -

მისი მადლით დავალ…

სულ ღიღინით უვლის,

ერთ ძველ ქვევრში ღვინოს,

ღვთისგან მხოლოდ შვებას და

სიყვარულს ითხოვს…

დადის - დააქვს დარდი,

უთქმელიც და მეტიც,

მამას ახსოვს ყველა -

მოკეთეც და მტერიც...

უცნაურად იწყენს,

ვერ ვშველიო ურემს -

”არ ვიცნობდი ბიჭო,

მე დედაშენს თურმე"...

უცნაურად მეტყვის,

სულ ჩურჩულით, წყნარად,

წითელ ღვინოს მოსვამს,

საშველად და წამლად...

და ჭაღარა თმებში,

შეაცურებს თითებს,

ღმერთო - კაცის გული,

რამდენ სევდას იტევს...

მამაჩემის სახით,

მამაჩემის მზერით,

აღმა-დაღმა დავალ,

სულს ვმკურნალობ წერით...

ვგრძნობ ძარღვებში ჰყეფს და

ვგრძნობ ძარღვებში ტოკავს,

მამაჩემის სისხლი -

მოწყენა და ოხვრაც...

დღეგრძელი ვარ - რომ მყავს,

ბედნიერი - რომ მგავს,

ჩემისთანა მამა - არსად,

არვის არ ჰყავს...

უცნაურად ვწერ და

უცნაურად ვღელავ,

მამაჩემზე ფიქრებს,

მორიდებით ვკერავ...

ღმერთს ვთხოვ - დიდხანს იყოს,

ღიღინებდეს მთვრალი,

მუდამ ქონდეს სხვისი -

სიყვარულის თავი...