ომარ გვეტაძე - მამა

ზარი რეკს ზეცის თავანებში,

ხმა ძირს ჩამოღწევას ცდილობს,

- ცივა, მამაჩემო, სამარეში?

- ცივა, ძალზე ცივა, შვილო.

თითქოს ცრემლის ტბაში გადავეშვი.

აღარც ძველებურად ვფრთხილობ,

- ბნელა, მამაჩემო, სამარეში?

- ბნელა, ძალზე ბნელა, შვილო.

რა ულმობელია განაჩენი,

შუბლს აღარ აგრილებს ტილო,

- გული ისევ გტკივა, მამაჩემო?

- მტკივა, ისევ მტკივა, შვილო.

სანთლები ინთება გალავნებში,

საფლავზე იღვრება ღვინო.

- ფიქრობ, მამაჩემო, სამარეში?

- ვფიქრობ, თქვენზე ვფიქობ, შვილო.