მედეა კახიძე - აუხდენელი ნატვრა

მე დავრჩი მამის სახსოვრად,

და დღესაც ტკივილს ვმალავ,

რადგან ვერ დამამახსოვრდა,

ჩემი ძვირფასი მამა!

მე დიდხანს ვწუხდი ამაზე,

ვერ ვშოულობდი წამალს,

არცერთ კაცს მთელ ქვეყანაზე,

რომ არ ვეძახდი მამას.

და მე ვიყავი იმთავად,

გულდასერილი დანით,

თუ ჩხუბში ვინმე დიდთავა,

მემუქრებოდა მამით.

იმ დიდ ტკივილებს რა წაშლის,

ღამეს გატეხილს თეთრად,

როცა ვხედავდი მამა-შვილს,

ხელჩაჭიდებულს ერთად.

თქვენთვის უცხოა ეგების

ჩუმად ვტიროდი მალმალ,

როცა სურათში ჩემს გვერდით

იდგა ლამაზი მამა.

ვიყავი მამის ნატრული

ან ვინმეს ახსოვს განა,

შინიდან გარეთ გასული

და შინ მოსული მამა!

თვალს შერჩა ცრემლის სისველე,

გულს ტკივილების მალვა,

რადგან სახით ვერ ვიხსენებ

ჩემს უძვირფასეს მამას.

მე მოვლე ჭრელი მთა-ველი,

აუხდენელი ნატვრით,

რომ ერთხელ მაინც გამევლო

მამის ნაყიდი კაბით.