თედო ბექიშვილი - წერილი მამას

სალამი მამა! წლები მიდიან...

რა უნდა გითხრა გულგასახარი. 

აი, მე უკვე შენზე დიდი ვარ, 

დავმშვენებულვარ უკვე ჭაღარით.

გწერ წერილს დიდი დაგვიანებით, 

არც ფოსტა ვიცი, არც მისამართი, 

მაგრამ რატომღაც აგრე მგონია, 

მაინც მოგივა ჩემი ბარათი.

რასაც არ მოგწერ - შენ მიხვდე ვინძლო,

ეს დაფარული გულის კანკალი 

დედაჩემს აბა როგორღა იცნობ -

შენს მოლოდინში დადნა საწყალი.

ის ძველი სახლიც შარშან დავშალეთ, 

ახალი დავდგით შენი სახელით, 

ამისი ჯავრი ნუ გაგაწვალებს -

კვლავ მოდის ჩვენსას მომსვლელ- წამსვლელი.

მოდის სტუმარიც და მეზობელიც, 

ყველა წინაპრის ვიცით საფლავი, 

მუდამ ისმება შესანდობარიც 

დაუვიწყარი და გულსაკლავი.

დაგვყურებს მუდამ ფხიზელი მზერით 

გადიდებული შენი პორტრეტი. 

სიმართლე გითხრა, ალბათ გვყავს მტერიც.

მაგრამ მეტია თვალი მოკეთის.

დაც კარგადა მყავს და დისშვილებიც, 

ექვსის პაპა ხარ, ექვსი ბადიშის, 

დედაჩემს მაინც ვერ გავუმშრალე 

ცრემლით სოველი მისი ბალიში...

ვართ ჩახვეული ცხოვრების ბორბლებს, 

სხვა ომი დაგვხვდა გადასახდელი -

რომ შეგვენახა ქვრივებს და ობლებს 

ნამუსიანი თქვენი სახელი.

თქვენი, ვინც ომში ისე წახველით, 

თითქოს გიხმობდათ ველი მარაბდის... 

ახლაც აწვება გულზე ნაღველი 

ისე მობღავის ზოგჯერ არაგვი.

სად არ იდინა სისხლმა ქართულმა, 

მორწყეთ რუსეთის ვრცელი მინდვრები. 

გამოიღვიძა ბნელმა წარსულმა, 

კვლავ განმეორდა დღე გუშინდელი.

ასე გიბრძანათ ჯიშმა, ქვეყანამ -

დასთმეთ მშობლიურ მთათა კორდები, 

რომ თქვენს ფუძეს კვლავ ამოეყარა 

ქართული ჯიშის საღი ყლორტები...

ახლა, როს უკვე შენზე დიდი ვარ, 

როს მოვიტოვე ბევრი ნაღველი -

ვფიქრობ და ვხვდები, ყოველთვის მზრდიდა

შენი კაცობის წმინდა სახელი.

ვფიქრობ და ვხვდები, რომ სისხლის გარდა

სულიც გადარჩა თქვენი, გმირული...

და თავგანწირვის ჟამი თუ დადგა - 

ჩვენც ძალგვიძს ბრძოლა თავგანწირული...

სხვა რა მოგწერო... დავღალე სიტყვა.

გამძლე გამოდგა ხსოვნის ლოდები... 

ჯვარი გეწეროს... მშვიდობით იყავ 

კი არ გშორდები - გიახლოვდები!