ბერდია ბერიაშვილი - ჩვენი მამები

ჩვენი მამები, გმირნი, დიდები,

მამულს ურჩენდნენ ნახმლევ იარებს.

მზეზე ალაზანს რომ ვაკვირდები,

თითქოს ერეკლეს ხმალი პრიალებს.

და გული, გული - გრძნობის საკირე,

სვამს მათ სიყვარულს აზარფეშებით.

ნურვის აოცებს, ნურვის აკვირვებს,

თუ დიდ წინაპრებს აღარ ვეშვებით.

ქრთველი კაცის იცავდნენ სახელს

და სძულდათ ყველა: ცრუ, უსალამო.

ზედ ედებოდნენ წარსულის ნახმლევს,

როგორც მომავალ დღეთა მალამო.

და სანამ იყვნენ, ჰო... მართლაც იყვნენ

ხან მხიარულნი, ხან ნაწამები. 

ვამაყობთ, ხან კი ქადილიც გვიყვარს,

რომ სხვებს არ ჰყავდათ მსგავსი მამები.

და გული ერთ ფიქრს დარდივით იხვევს,

არ ვთქვათ: - მათ მტვრადაც არა ვღირვართო.

მხრებზე შემადგით სიღნაღის ციხე,

რომ გომბორივით წამოვიმართო.