ალექსანდრე ბეგაშვილი - ვიგონებ სკოლას, ბავშვობას

1. ჩემს მასწავლებელს - გიორგი ნარჩემაშვილს

მახსოვს, როდესაც ჩვენს სკოლაში შემოდგი ფეხი,

მიტოვებული ახლად გქონდა სტუდენტის მერხი.

მახსოვს, მორცხვად რომ მოგვესალმე უცხო ჭაბუკი...

ჯერ არ გაგევლო ქარიშხალი, ომის ქარბუქი...

ჯერ არ გენახა დღე ქარ-წვიმით გამწარებული...

მახსოვს, ულვაში ახლად გქონდა ამწვანებული...

იყავ ღარიბი, ღარიბული გეცვა სამოსი,

მაგრამ არ გაკლდა სხვა სიმდიდრე, გქონდა ნამუსი!

არა, არ გაკლდა უკეთესი დღის საწინდარი:

იყავ სპეტაკი, აზრნათელი, გულით მდიდარი!

შენი სიკეთის, შენი ცოდნის ვიცოდით ფასი

და სიყვარულით შეგცქეროდით ჩვენ - მთელი კლასი.

ხათრი იქ ჩნდება, სადაც ხვდება მხურვალე გული

და ჩვენც ვისმენდით შენს გაკვეთილს სულგანაბული.

ასე, სწავლაში, სიყვარულში ვიდოდნენ დღენი,

გულში სიამის, სიხარულის, მზის შუქის მფენი...

მაგრამ იქუხა... გაგივარდა ხელიდან ცარცი...

კეთილი შუბლი შეგეჭმუხნა გაგიხდა მკაცრი...

ცამ დაიგრგვინვა, დედამიწა შეაზანზარა

და შენც უმალვე გადაიცვი მხედრის მაზარა.

მტრის ტყვიას ფარად დაახვედრე ფოლადის მკერდი...

მე მიხაროდა, ფრონტიდან რომ წერილებს მწერდი.

მასწავლებელო, შენახული მექნება მარად,

გულში ჩავიკრავ შენს გაცრეცილ, სამკუთხა ბარათს!

ლამაზ ასოებს ამჩნევია სისხლის ლაქები...

ვხარობ, სკოლაშიც და ბრძოლაშიც რომ ხარ ნაქები!

ცამ გადიდარა. ძლევის დროშა აღვმართეთ გზნებით,

გავიდა წლები... გაიყარა ცხოვრების გზები...

და შემხვდი... შემხვდი... განა ბიჭი, - ტანბრგე ვაჟკაცი!

შენს ქართულ თვალებს არწივულად გააქვს კაშკაში...

კვლავ სკოლაში ხარ, კვლავ ბავშვების ტრფობით ინთები,

კვლავაც დაფასთან დაგისვრია ცარცით თითები...

კვლავ ზრდი, ასწავლი, თავს აყვარებ ახალგაზრდობას...

ჩემი მადლობაც მიემატოს ათას მადლობას!

2. ჩვენი სკოლა

დიდი ტაძრები ქვეყნად რომ არის,

პატარა სკოლა მათზე დიდია,

რადგან მის ჭერქვეშ ნათელ მომავლის

მაუწყებელი ზარი ჰკიდია!

პატარა სკოლა მათზე დიდია,

რადგან აქ იწვის სიბრძნის სანთელი,

აქ, ცოდნის ტაძრის ჭერქვეშ ჰკიდია

სხვა ხატი - შოთას სახე ნათელი!

აქ მასწავლებლის სიტყვა გაისმის,

მისი ხმა ყველა ხმაზე ტკბილია...

ოლიმპიელის სიდარბაისლით

კედლიდან დაგვცქერს დიდი ილია.

აქ უხვად მოჩქეფს სიბრძნის ჩანჩქერი,

ვჭვრეტთ საქართველოს ქებულ ბუნებას...

ტატო დაგვცქერის, ვაჟა დაგვცქერის,

აკაკი ტკბილად გვებულბულება!

მათ გაგვინათეს გულიც, გონებაც,

დღეს მათი სიბრძნის შუქით მოცული.

ამ წმინდა ხატთა საამბორებლად

მეც ამ ტაძარში ვიყავ მოსული.

და დიდ ტაძრებზე, ქვეყნად რომ არის,

მწამს, ეს ტაძარი უფრო დიდია,

რადგან მის ჭერქვეშ ნათელ მომავლის

მაუწყებელი ზარი ჰკიდია!

3. თავი მგონია ისევ პატარა

რა არ გადამხდა წელთა სრბოლაში,

ცხოვრების გზებმა სად არ მატარა...

მაგრამ რომ შევალ კვლავ ჩვენს სკოლაში,

თავი მგონია ისევ პატარა.

თუ მასწავლებელს რამე სწყენია,

რა ახსოვს! მხვდება გულთბილ ალერსიათ.

მე კი სიცელქის ახლაც მრცხვენია

და ვერ ვუსწორებ თვალებს თვალებში.

მასწავლებელო, მეორე დედავ,

თუმც გავიზარდე, განა ვდგიდგულობ,

სტყუოდე კიდეც, როგორ გავბედავ,

სიტყვა უღირსად შემოგიბრუნო!

მასწავლებელო, მეორე მამავ,

გული კვლავ ჩვენთვის ზრუნვით გაქვს სავსე.

თვალებს გულჩვილად ცრემლებით ნამავ,

შვილის შეხვედრას სცოდნია ასე!

რა არ გადამხდა წელთა სრბოლაში,

ცხოვრების გზებმა სად არ მატარა...

მაგრამ რომ შევალ კვლავ ჩვენს სკოლაში,

თავი მგონია ისევ პატარა.