ვახტანგ ნადარეიშვილი - სკოლის ფანჯრები

(ჩემს მასწავლებელს ლ. ქუთათელაძეს)

თოვლმა დაფარა ჩიტაძის ქუჩა,

დაფარა, სკოლის ბაღიც დაფარა,

თითქოს სარკმელშიც შეიჭრა ურჩად

და უცებ თმები გაგიჭაღარათ...

ნეტავი ბურთი არ მეთამაშა,

ნეტავ ფანჯარა არ ჩამემტვრია,

რომ ზეცას თოვლის თეთრი ფიფქები,

თქვენთვის ჭაღარად არ დაეფრქვია...

მე მახსოვს თქვენი თმების გიშერი,

შუბლი ჯერ კიდევ დაუბარდნავი.

თქვენც გეხსომებათ - აბა, გულს ჰკითხეთ,

ჩემი ბავშვობა მუდამ მანდ არის.

ბავშვობის დღეთა მესაიდუმლევ,

მოსაგონარო სასოებითა,

ვიცი, გეცნობათ ჩემი ცელქობაც,

მერხზე ამოჭრილ ასოებიდან...

მეექვსე კლასი... მეშვიდე კლასი...

ბავშვურ ოცნებებს აშლის უამრავს,

ისე გარბოდნენ გაკვეთილები -

არ გვახსოვს ზარი რეკდა თუ არა...

გაკვეთილები... როგორც სიცოცხლე -

მუდამ წარმტაცი, მუდამ ახალი,

და ფანჯრებიდან ჩანდა თბილისი -

თქვენი სიტყვების მოწმედ გამხდარი.

ჩანდა თბილისი ქარხნის მილებით, -

ზეაწეული ბავშვის ხელებით

და ირხეოდნენ ნორჩი ალვები

ფოთლების მწვანე ყელსახვევებით.

თოვლმა დაფარა ჩიტაძის ქუჩა,

დაფარა, სკოლის ბაღიც დაფარა,

თითქოს სარკმელშიც შეიჭრა ურჩად

და უცებ თმები გაგიჭაღარათ...

ნეტავი ბურთი არ მეთამაშა,

ნეტავ ფანჯარა არ ჩამემტვრია,

რომ ზეცას თოვლის თეთრი ფიფქები

თქვენთვის ჭაღარად არ დაეფრქვია...