თამარ წამალაშვილი - თბილისქალაქი

ჩემი სარკმლიდან ვიწროდ ფენილ ქუჩებს  გავყურებ..

იზმორებიან დამტვერილი ფიქრის ფთილები...

მზე მძივად ისხამს მოციმციმე სხივთა სამყურებს...

და "მეიდანზე" ცოცხლდებიან ვოდევილები...

წამოწოლილან წარბაყრილი ხიდები მტკვარზე...

და წყლის ანარეკლს ეცეკვება თეთრი თოლია...

უკანასკნელი პატრუქივით ქანაობს ქარზე...

ძველი დიდების გაცრეცილი მელანქოლია...

ხის აივნები მიყრდნობიან ქვათა მყარ ჯიღებს...

შორით უჭვრეტენ ჭადრის ხეებს - ჩრდილად გაფენილს...

ძველ სარდაფიდან მეეზოვე  ცოცხს ზანტად იღებს...

და გზა-გზა დაგვით მიუყვება დაღლილ ქვაფენილს...

საჭეთა დოღი ყრუ შხუილით აფხიზლებს ქალაქს...

ყოველდღიურში ითქვიფება რუტინა ბაცი...

უბნის ბოლოში - მცირე ფართში... - ფუსფუსა დალაქს...

თმის შესაჭრელად ელოდება  ჩაფსკვნილი  კაცი...

ხალხთა სიჭრელე  ფოთლებივით აცვივა ქუჩებს...

ფრესკებს მოჰგვანან გორაკებზე ძველი სახლები...

როგორც ჩადრის ქვეშ  გამომწვევად მიმალულ ტუჩებს...

ისე ხიბლავენ ყოველ გამვლელს  ბაზრის დახლები...

მოშუადღევდა... - მე კი ისევ ქუჩებს გავყურებ...

ლაჟვარდს ცის თაღი სკიპტრასავით უპყრია ხელში...

თითქოს ახატავს მზე  ჩემს ქალაქს მბრწყინავ სამყურებს...

და მე მიტოვებს ხვალის იმედს - ოცნების ფერში!...