გაბრიელ ჯაბუშანური - სარკმლიდან - თბილისი ღამით

მე ქუთუთოებს ვსალტავ თითებით,

რომ არ დამისკდეს თვალთა ქვევრები...

დიდი ხარ! -

ღმერთსამც ნუ ედიდები,

ბევრი ხარ! -

ღმერთსამც ნუ ებევრები!

ამდენი სხივი სად შევინახო? -

დიდმა ნათელმა დაბინდა მზერა;

ჰაუ, რამდენი ბაგე მარხულობს,

რამდენი ფიქრი და ბედისწერა...

მე ქუთუთოებს ვსალტავ ცერებით,

რომ არ დამისკდეს თვალთა კაკლები...

დიდი ხარ! -

მტერსამც ნუ ემცირები,

ბევრი ხარ! -

მტერსამც ნუ ენაკლები!

ქალებს რა ვუთხრა მიჯნურ ბიჭებზე?

ვაჟებს რა ვამცნო სატრფო ქალებზე?

ფერით ვეფერო ვაკის სიჭრელეს

თუ ვიბურთაო საბურთალოზე?

დაციმციმებენ შუქთა ტევრები,

ვით ჯიხვთა მზერა დანაფერები...

ბევრი ხარ! -

ღმერთსამც ნუ ებევრები,

მეტი ხარ! -

ღმერთსამც ნუ ემეტები!