|
ისე, ვით ბავშვის ხელის ფათური მიყვარს, როს ტალღა ეხება სახეს. ზღვის ხმაურს ისმენს ახლა ბათუმი, მაგნოლიებსაც ზღვის ქარი არხევს.
მზეს ეფერება, არ ნატრობს ჩეროს. ზღვის ასულია ჩვენი ბათუმი, ცა წუხს - მიწამ მთლად არ დაიჩემოს.
ბათუმს ხომ გული მის მკერდზე უცემს. ზღვა მისი ლურჯი მოსასხამია, ქარში რომ იცის შრიალი უცებ.
როგორც შეხედავთ, შეატყობთ იმ წამს. დიახ, ბათუმი ცის ასულია, მოუტაცია რომელიც მიწას. |
















