ბერდია ბერიაშვილი - ბათუმი

ისე, ვით ბავშვის ხელის ფათური

მიყვარს, როს ტალღა ეხება სახეს.

ზღვის ხმაურს ისმენს ახლა ბათუმი,

მაგნოლიებსაც ზღვის ქარი არხევს.

თოლია თეთრი ფრთების ფათქუნით

მზეს ეფერება, არ ნატრობს ჩეროს.

ზღვის ასულია ჩვენი ბათუმი,

ცა წუხს - მიწამ მთლად არ დაიჩემოს.

შევყურებ მიწას ცვრიანს, ნამიანს,

ბათუმს ხომ გული მის მკერდზე უცემს.

ზღვა მისი ლურჯი მოსასხამია,

ქარში რომ იცის შრიალი უცებ.

სინდისის ქეჯნას არ გრძნობს სრულიად,

როგორც შეხედავთ, შეატყობთ იმ წამს.

დიახ, ბათუმი ცის ასულია,

მოუტაცია რომელიც მიწას.