თამარ წამალაშვილი - წვიმს...

წვიმს... და იღვრება წვიმის წვეთი ფანჯრის მინაზე...

თითქოს სამყაროც ინისლება წვიმის ფერებად...

როგორ მაკლია ახლა შენი გრძნობის სინაზე...

შორს დარჩენილი ძველი ტანგოს ნაწყვეტ ბგერებად...

თენდება  უკვე ... - მეექვსეჯერ რეკავს საათი...

დაღლა ეტყობა ღამენათევ, ფერმკრთალ ალიონს...

დრო - ბუნებრივი თანამდევი და მასლაათი...

მშვიდად უკიდებს წუთისოფლის ჩამქრალ ყალიონს...

ვიხსენებ, როცა ვოცნებობდით... - იქნება წვიმდა...

გიჟივით გვდევდა მონატრების ჩუმი სიშორე...

და იყო  რაღაც... - ბავშვობიდან... - რაღაცა   წმინდა...

და ეს სიწმინდე წლების მერეც ვერ მოვიშორე...

წვიმს... და იღვრება წვიმის წვეთი ფანჯრის  მინაზე...

თითქოს სამყაროც ინისლება წვიმის ფერებად...

როგორ მაკლია ახლა შენი გრძნობის სინაზე...

შორს დარჩენილი ძველი ტანგოს ნაწყვეტ ბგერებად...