იწვიმებს ასე. დაცხრება სანამ,
ხედავ - ხეებიც თავდაღმა დარგეს.
ვიღაც მოცლილნი ქუჩაში დგანან,
შოლტებს ურტყამენ ფილაქნის სარკეს.
წვიმს უმოწყალოდ, უგულოდ, ისე,
ძაღლს არ გააგდებს პატრონი გარეთ...
შენ - მეოცნებე სტრიქონის სხივზე -
"თქვით რამე ლექსი"... - ამბობ მწუხარედ.
მერე ოცნებით წამწამებს ნაბავ,
გესმის სიმღერა ქარის და წვიმის...
და ძლივს იკავებს სულმოკლე კაბა
მუხლისთავების ვარდისფერ ღიმილს.
















