ტარიელ ხარხელაური - წვიმს და ეს წვიმა...

წვიმს და, ეს წვიმა

არ ჰგავს იმ წვიმას -

შარშან რომ წვიმდა,  თუნდაც შარშანწინ,

წვიმს და, ვემდური ფერთა სიმწირეს,

მწყინს,

თითქოს მწყინს 

და,

თითქოს არცა მწყინს.

ქარს სუსტად მოაქვს მდინარის ბორგვა,

ჩაიშრიალა ვერხვების მწკრივმა,

ნეტავ, სადაა პატარა გოგო -

გოგო, რომელსაც უყვარდა წვიმა...

წვიმს, ღრუბლებია იმგვარად მკრთალი,

ვეღარ ვერკვევი რაა სიმკრთალე,

წვიმს...

წვეთებივით წმინდაა 

ქალი,

მოდის შიშვლად და მთვარეს იფარებს.

იფარებს მთვარეს, რომელიც არ ჩანს,

მთვარე წევს შავი ღრუბლების ზემოთ,

ქალი  -  

რომელიც წვიმაში 

დარჩა,

წვიმა - რომელიც შენშია ჩემო.

ეს წვიმაც მიტომ არ ჰგავს იმ წვიმას,

შარშან რომ წვიმდა, წვიმდა შარშანწინ,

წვიმს და, თვალებზე წვიმა მიბრწყინავს,

მწყინს,

თითქოს 

მწყინს და, თითქოს არცა მწყინს...