ჰაფეზი - ვარდი აყვავდა...

ვარდი აყვავდა, მთვრალ ბულბულს სურს იმ ბაღნარის მიგნება,

სადაც ღვინის და ლხინის წილ გვინდა პატივის მიგება.

თვით ქვაზე მტკიცე ფიციც კი ბროლის ჯამების ტრიალით

დაიმსხვრევა და ის მიწის პირიდან აღმოიგვება.

ღვინო დამისხი! - ზენაართ სამყოფის კართან ვინც მივა,

სულთანია თუ ბოგანო, მსგავსი განკითხვით იდგება.

ამ ორკარიან სამყაროს მოსვლა-წასვლა აქვს წესად და

თვით ჩარდახ-აივნებიც კი აქ სულ ამაოდ იგება.

ვარდს რომ უეკლოდ ვერვინ კრეფს, განგების ასეთ განაჩენს

რადგან მივენდეთ, ჩვენს გზაზე ყველგან ეკალი ირგვება.

აქ სრულყოფილს თუ კრულყოფილს ბოლო ერთგვარი მოელის,

ჰოდა, არ უნდა გაგტანჯონ ყოფნა-არყოფნის ფიქრებმა.

გინდ ფრინველთ ენა იცოდე, გინდ ქარის ცხენით დაჰქროდე,

ეს ყველაფერი, ბატონო, მიიჩქმალება, მიქრება...

ვისაც ფრენა სურს, ახსოვდეს, გატყორცნილ ისარს რაც ელის:

თუნდ ზეცას შესწვდეს, ის მაინც ჩამომიწ-ჩამოინთქმება...

დასასრული აქვს ყველაფერს და მხოლოდ ჰაფეზის ლექსი

ხელიდან ხელში გადასვლით მარად ცოცხალი იქნება.