იონა ვაკელი - თაობებს შორის

თაობებს შორის უხილავი დაეშვა ფარდა

და უკვე თვალებს ეფარება საღამოს ბინდი,

მიდის და მიდის, ვისიც გვწამდა და ვინც გვიყვარდა,

ო, რა ძნელია, როცა შენი თაობა მიდის!

და რჩები ობლად, ახლობლებიც ვეღარ გშველიან,

შემოიჭრება ცხოვრებაში ახალი მითი,

მაინც მარტო ხარ, თუმცა სევდა კვლავ ნათელია,

ო, რა ძნელია, როცა შენი თაობა მიდის!

და ეთხოვები ძველ მეგობრებს, მათს გულს, მათს სახელს,

თითქოსდა ჩუმად მდინარეზე ჩაგვიტყდა ხიდი,

ვერ აგებინებ ახალბედებს გულის მწველ ნაღველს,

ო, რა ძნელია, როცა შენი თაობა მიდის!

მიდის და მიაქვს მწუხარებით სავსე თვალები,

ალალ-მართალი სიკეთე თუ ცოდვებიც დიდი,

მაგრამ შენ იმათ მაინც უფრო შეებრალები,

ო, რა ძნელია, როცა შენი თაობა მიდის!

მიდის ტკივილით... ახალი კი შემოსვლას ჩქარობს,

ისიც წასულა, ვისაც ერთ დროს მეგობრად თვლიდი...

და იწურება ასე უღვთოდ სიცოცხლის წყარო,

ო, რა ძნელია, როცა შენი თაობა მიდის!