ჯემალ ჩახავა - ვილაპარაკოთ

უპირველესად არის თემა,

შემდეგ კი ლექსი,

ანაღდებს მუზა

შარშანდელ თუ წლევანდელ ვექსილს…

მამულზე დასწერ? რა სჯობია

მამულზე ფიქრებს,

ან სიყვარულზე, ან ტრაქტორზე

ან კიდევ იქნებ…

არის მრავალი თემა ქვეყნად,

არ უნდა ფიცი,

ბევრ კარგ თემაზე

დაწერილი ლექსები ვიცით.

ვიცნობ მაესტროს

ერთი თემის ერთგულს მარადის

და მას ქონება, ასე რომ ვთქვათ,

თავზე გადასდის.

დღევანდელ დღეს კი

სხვანაირი სჭირდება ჩანგი,

პუბლიცისტიკა პოეზიის

დიდია რანგი,

თუკი მის უკან

დგას პოეტი, პოეტი ნაღდი,

და ყოველ სიტყვას თუ

სიმართლის ალმური ასდის.

ვილაპარაკოთ, სატკივარი

ცოტაა ნეტავ,

მშვიდობის დროში

განა ცოტა ატირდა დედა,

ვიცით, რომ ორი, ორი მხარე

აქვს ყოველ მეტალს,

იმ ერთი მხარის გასხივებას

მე თუკი ვბედავ -

თქვენ მოგიწოდებთ, მეგობრებო

და ძმანო კალმის,

დღეს გაჩუმება არ ვარგია,

ვფიცავარ, არვის.

ნუთუ ჩვენს შვილებს

დავაკელით რამე, ვბოჭავდით…

რომ მათ რიგებში

უზნეონი ასე მოჭარბდნენ.

დასაბამიდან ნათელია,

არვინ იზრდება

არაკაცებად, ხულიგნებად,

მორფინისტებად.

რაშია საქმე, ვერ შევძელით,

შვილთა მორევა,

ვერ ჩავაყენეთ კალაპოტში

მათი ცხოვრება.

მამაპაპური გადვუჭირეთ

როდისმე სახრე?

ახლა ძნელია, ვერ ვერევით,

ეგ არის საქმე?!

საქართველოში ოდითგანვე

იყო საშიში,

ურწმუნოება, ათი ცოლი,

კიდევ ჰაშიში…

ებრძოდა ერთი

სამსაც, ხუთსაც,

ზოგჯერ კი ათსაც,

და მტრებს მოხტომა

უჯდებოდათ სიცოცხლის ფასად.

მოჰქონდათ თავი წინაპრებით,

ვაზით და ლექსით,

და დიდ ერებსაც

სჯობდნენ კიდეც

ცხოვრების წესით.

არტახებს გლედნენ

პაწაწინა შვილნი ივერთა,

დედასამშობლოს ედგნენ მერე

უკვდავ იმედად.

შენ კი რა მოგდის,

რად შეგეჭრა, მითხარი, ეშმა,

სხვათა ცხოვრების ჩაგითრია

ბინძურმა ეშხმა…

ღმერთმა არა ქნას,

ეხებოდეს ეს ლექსი ყველას,

ან აღარ მქონდეს

ხვალინდელი იმედი, რწმენა,

ქართველ ქალ-ვაჟებს

ომის დროსაც, მშვიდობის დროსაც

არ დაუხრიათ საქართველოს

ლამაზი დროშა.

მაშ რად არ ბაძავთ

იმ ჭაბუკებს და იმ გოგონებს?

და ათასგვარი უზნეობის

ასე მომგონებს

რატომ უხდებით მიმბაძველად.

მერე ძმაბიჭად,

ვინღა დაგწყევლათ,

ანდა რაღა ღმერთი გაგიწყრათ.

ტარება უნდა შესძლოთ ყველამ

თავზე ქუდისა.

კაცობა არის შექმნათ სწორი,

თუნდაც მრუდისგან.

გამოსწორება შეიძლება

(ღალატის გარდა),

ახალგაზრდებო, უზნეობას

მოვგლიჯოთ ფარდა.

ვიცი, ჩვენც ბევრი დაგაკელით,

მართლაც ასეა,

სულ სხვა მიზნები ეგუება

ქართულ ხასიათს.

ვიცით, სად არის უკეთური

იგი სათავე,

აღარ მიუშვათ, ჭაბუკებო,

ისევ სადავე

და ეგ ცხოვრება

სიკეთეში მოათავთავეთ.

დედასამშობლოს

ხომ რჩეული

უნდა შვილები,

შრომაში, ჭირში,

განსაცდელში გამოცდილები,

ხედავთ, რა დროა,

მეგობრებო, დროა ატომის,

თქვენ უნდა იყოთ

ხვალ ამ ქვეყნის

ბატონ-პატრონი.

და ამიტომაც გონს მოგება

გვმართებს დროითად,

თორემ ცხოვრება ბევრ განსაცდელს

კვლავაც მოგიტანთ.

ათასი გზაა ვაჟკაცური,

ოღონდ ინებოთ,

მაშ, მოდით გონზე,

გონზე მოდით, ჩემო შვილებო.